ترانزیستور مرکب (Compound Transistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع ترانزیستورها (Transistor) را در آموزش زیر شرح دادیم :
ترانزیستور مرکب (Compound Transistor) :
ترانزیستور مرکب (Compound Transistor) به ترکیبی از دو یا چند ترانزیستور (معمولا BJT) گفته می شود که به صورت خاصی به هم متصل شده اند تا یک ترانزیستور با ویژگی های جدید ایجاد کنند. معروف ترین نمونه، ترانزیستور دارلینگتون است (که قبلا توضیح داده شد). اما پیکربندی های دیگری نیز وجود دارند.
انواع ترانزیستورهای مرکب: (۱) دارلینگتون (دو ترانزیستور یکسان، NPN یا PNP) که بهره جریان را به شدت افزایش می دهد. (۲) سیکلوتون (Sziklai Pair) که از یک NPN و یک PNP تشکیل شده و بهره بالا با ولتاژ اشباع پایین تر دارد. (۳) پیکربندی کاسکود (Cascode) که یک ترانزیستور در امیتر مشترک و دیگری در بیس مشترک برای افزایش پهنای باند. (۴) پیکربندی ویلسون (Wilson) برای بهبود آینه جریان.
\[ \text{دارلینگتون: } \beta_{total} = \beta_1 \times \beta_2 \]ترانزیستورهای مرکب گاهی در یک بسته (مانند دارلینگتون های مجتمع) و گاهی با قطعات مجزا ساخته می شوند. هدف از ساخت آنها دستیابی به ویژگی هایی است که با یک ترانزیستور ساده امکان پذیر نیست (مثل بهره بسیار بالا، امپدانس ورودی بسیار بالا، یا سرعت بیشتر).
کاربردها: مراحل خروجی تقویت کننده های قدرت، منابع تغذیه، درایورها، و مدارهای آنالوگ با کارایی بالا. ترانزیستورهای مرکب به طراحان انعطاف بیشتری در طراحی مدار می دهند.
