ترانزیستور جفتی (Matched Pair Transistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع ترانزیستورها (Transistor) را در آموزش زیر شرح دادیم :
ترانزیستور جفتی (Matched Pair Transistor) :
ترانزیستور جفتی (Matched Pair) به دو ترانزیستور (معمولا BJT یا JFET) گفته می شود که در یک بسته مجتمع شده اند و ویژگی های الکتریکی آنها (مانند بهره جریان β، ولتاژ آستانه، و V_BE) بسیار به هم نزدیک و همسان است. این تطابق بالا برای عملکرد صحیح مدارهای آنالوگ حساس (مانند تقویت کننده های تفاضلی، آینه های جریان، و مدارهای نمونه بردار) ضروری است.
تطابق با ساخت دو ترانزیستور در مجاورت هم روی یک تراشه و با فرآیند یکسان حاصل می شود. تغییرات فرآیند بر هر دو ترانزیستور تأثیر مشابهی دارد، بنابراین اختلاف بین آنها بسیار کم است. پارامترهای تطابق داده شده معمولا شامل اختلاف V_BE (مثلا کمتر از ۱ میلی ولت) و اختلاف β (مثلا کمتر از ۲٪) است.
\[ \Delta V_{BE} < 1\,\text{mV} \quad , \quad \frac{\Delta \beta}{\beta} < 2\% \]انواع ترانزیستورهای جفتی: (۱) جفت NPN (مانند MAT01، LM394). (۲) جفت PNP (مانند MAT03). (۳) جفت JFET (مانند U401). (۴) جفت های MOSFET (کمتر رایج). برخی از آیسی های تقویت کننده عملیاتی (Op-Amp) خود دارای ترانزیستورهای جفتی در ورودی هستند.
کاربردها: تقویت کننده های عملیاتی مجزا، پیش تقویت کننده های میکروفون، مدارهای نمونه بردار (Sample and Hold)، منابع جریان دقیق، و مولتی پلکسرهای آنالوگ. با پیشرفت فناوری CMOS، تطابق در خود آیسی ها نیز بهبود یافته، اما برای کاربردهای با دقت بالا (مانند تجهیزات اندازه گیری) هنوز از ترانزیستورهای جفتی مجزا استفاده می شود.
