ترانزیستور فرکانس رادیویی (Radio Frequency Transistor - RF)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع ترانزیستورها (Transistor) را در آموزش زیر شرح دادیم :
ترانزیستور فرکانس رادیویی (Radio Frequency Transistor - RF) :
ترانزیستور فرکانس رادیویی (RF) به هر ترانزیستوری گفته می شود که برای کار در فرکانس های رادیویی (معمولا بالای ۳۰ مگاهرتز تا چند گیگاهرتز) بهینه شده است. این ترانزیستورها در گیرنده ها و فرستنده های مخابراتی، تقویت کننده های کم نویز (LNA)، نوسان سازها، و میکسرها استفاده می شوند.
ویژگی های مهم ترانزیستورهای RF: فرکانس قطع بالا (
\[ f_T \]و
\[ f_{max} \])، نویز کم (برای LNA)، بهره توان مناسب، و ظرفیت خازنی پایین (برای سرعت بالا). برخلاف ترانزیستورهای قدرت RF، ترانزیستورهای RF می توانند سیگنال های ضعیف را با نویز اضافی کم تقویت کنند.
انواع ترانزیستورهای RF: (۱) BJTهای RF (مانند BFR series) با
\[ f_T \]چند گیگاهرتز. (۲) MOSFETهای RF (با ساختارهای خاص برای کاهش خازن). (۳) MESFET و HEMT (GaAs و GaN) برای فرکانس های بالا و نویز پایین. (۴) SiGe HBT (برای مجتمع سازی با CMOS).
\[ f_T > 5\,\text{GHz} \ (\text{تا چند صد GHz}) \quad , \quad NF < 1\,\text{dB} \ (\text{برای LNA}) \]بسته بندی ترانزیستورهای RF نیز بسیار مهم است؛ معمولا از بسته های SOT-343، بسته های بی سیم (برای فرکانس های بالا) و چیپ های برهنه (برای مدارهای مجتمع) استفاده می شود. انتخاب ترانزیستور RF مناسب به فرکانس کاری، توان، نویز، و هزینه بستگی دارد.
