ترانزیستور لایه نازک پلیمری (Polymer Thin-Film Transistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع ترانزیستورها (Transistor) را در آموزش زیر شرح دادیم :
ترانزیستور لایه نازک پلیمری (Polymer Thin-Film Transistor) :
ترانزیستور لایه نازک پلیمری (PTFT) نوعی ترانزیستور اثر میدانی است که در آن نیمه هادی از پلیمرهای آلی (مانند P3HT، F8T2، یا پلی تیوفن) ساخته شده است. این ترانزیستورها زیرمجموعه ای از OTFTها (ترانزیستورهای آلی) هستند و به دلیل قابلیت ساخت با روش های چاپی و محلول پردازی (در دمای پایین) بر روی زیرلایه های انعطاف پذیر (پلاستیک، کاغذ) بسیار مورد توجه قرار گرفته اند.
ساختار PTFT شامل یک زیرلایه (مثلا PET)، یک گیت (معمولا فلز چاپی یا رسانای شفاف مانند ITO)، یک لایه عایق پلیمری (مانند PMMA یا PVP)، یک لایه نیمه هادی پلیمری، و الکترودهای سورس و درین (نقره، طلا یا PEDOT:PSS) است. عملکرد مشابه TFTهای دیگر است: با اعمال ولتاژ به گیت، حامل ها (معمولا حفره ها، زیرا بسیاری از پلیمرها نوع P هستند) در لایه نیمه هادی تجمع یافته و جریان بین سورس و درین برقرار می شود.
\[ \mu \approx 0.01\text{–}1\,\text{cm}^2/V\cdot s \quad , \quad I_{on}/I_{off} \approx 10^3\text{–}10^6 \]مزایای PTFT: هزینه پایین، قابلیت ساخت در مساحت بزرگ (چاپ رول به رول)، انعطاف پذیری، و زیست سازگاری بالقوه. معایب: تحرک پایین، پایداری کم در برابر هوا و رطوبت، و ولتاژ کاری نسبتا بالا.
کاربردها: نمایشگرهای الکتروفورتیک (E-ink)، برچسب های RFID ارزان، حسگرهای یکبار مصرف (پزشکی و محیطی)، و مدارهای انعطاف پذیر ساده. تحقیقات برای بهبود مواد و فرآیندها ادامه دارد و نمونه های تجاری محدود (مانند نمایشگرهای پلاستیکی) موجود است.
