ترانزیستور دارلینگتون (Darlington Transistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع ترانزیستورها (Transistor) را در آموزش زیر شرح دادیم :
ترانزیستور دارلینگتون (Darlington Transistor) :
ترانزیستور دارلینگتون در واقع یک مدار داخلی است که از دو ترانزیستور BJT (معمولا NPN) تشکیل شده که کلکتور آن ها به هم وصل است و امیتر ترانزیستور اول به بیس ترانزیستور دوم متصل می شود. این اتصال باعث می شود بهره جریان کلی (
\[ \beta_{total} \]) حاصلضرب بهره دو ترانزیستور باشد:
\[ \beta_{total} = \beta_1 \times \beta_2 \].
\[ \beta_{total} = \beta_1 \cdot \beta_2 \quad \text{(مثلا ۱۰۰ × ۱۰۰ = ۱۰۰۰۰)} \]با چنین بهره عظیمی، جریان بیس بسیار کمی (مثلا چند میکروآمپر) می تواند جریان کلکتور چند آمپری را کنترل کند. این ویژگی در مدارهایی که سنسور با خروجی ضعیف داریم (مثل خروجی میکروکنترلر یا IC) بسیار مفید است.
با این حال، نقطه ضعف اصلی دارلینگتون ولتاژ اشباع بالای آن است (حدود ۱.۲ تا ۱.۵ ولت) زیرا دو اتصال بیس-امیتر پشت سر هم قرار گرفته اند. همچنین سرعت کلیدزنی آن نسبت به یک ترانزیستور معمولی کمتر است. برای رفع این مشکل گاهی از یک مقاومت بین بیس و امیتر ترانزیستور دوم استفاده می شود تا تخلیه بار سریعتر انجام شود.
ترانزیستورهای دارلینگتون به صورت مجتمع (در یک بسته) یا به صورت مجزا با دو ترانزیستور ساخته می شوند. کاربردها: راه اندازی رله ها، موتورهای DC، نمایشگرهای توان بالا، و مراحل خروجی تقویت کننده های صوتی. آیسی معروف ULN2003 شامل هفت جفت دارلینگتون با دیودهای محافظ است.
