دیود اکسید فلزی (Metal Oxide Diode)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع دیودها (Diode) را در آموزش زیر شرح دادیم :
دیود اکسید فلزی (Metal Oxide Diode) :
دیود اکسید فلزی (Metal Oxide Diode) یک اصطلاح کلی برای دیودهایی است که از اکسیدهای فلزی (مانند اکسید روی - ZnO، اکسید تیتانیوم - TiO₂، اکسید مس - CuO) به عنوان ماده نیمه هادی استفاده می کنند. این دیودها معمولا در تحقیقات الکترونیک اکسیدی (Oxide Electronics) و برای کاربردهای خاص مانند سنسورها و قطعات شفاف (Transparent Electronics) مورد مطالعه قرار می گیرند.
ساختار یک دیود اکسید فلزی معمولا شامل یک لایه نازک از اکسید فلزی بین دو الکترود فلزی است. بسته به نوع اکسید و الکترودها، می توان یک اتصال یکسوساز (Rectifying Junction) ایجاد کرد. برخی از این اکسیدها خاصیت نیمه هادی از خود نشان می دهند و می توانند پیوند شاتکی (Schottky Junction) یا پیوند ناهمگون (Heterojunction) با فلزات یا اکسیدهای دیگر تشکیل دهند.
مزایای بالقوه دیودهای اکسید فلزی شامل شفافیت نوری (در برخی اکسیدها مانند ITO، ZnO)، قابلیت ساخت در دمای پایین، و هزینه پایین مواد است. آنها پتانسیل کاربرد در الکترونیک شفاف و انعطاف پذیر را دارند.
معایب آنها شامل عملکرد پایین تر (نسبت به سیلیکون)، پایداری کمتر، و تکرارپذیری پایین تر است. تحقیقات زیادی برای بهبود کیفیت لایه های اکسیدی و عملکرد این دیودها در حال انجام است.
کاربردهای بالقوه دیودهای اکسید فلزی شامل دیودهای شفاف برای نمایشگرها، سنسورهای گاز (Gas Sensors)، و سلول های خورشیدی مبتنی بر اکسید است.
در نهایت، دیود اکسید فلزی یک حوزه تحقیقاتی فعال در زمینه مواد و الکترونیک نوین است.
