لیزر رنگی پلی متی (Polymethine Dye Laser)، در فیزیک (Physics)
انواع لیزرها (Laser) را در آموزش زیر شرح دادیم :
لیزر رنگی پلی متی (Polymethine Dye Laser) :
Polymethine Dye Laser از رنگ های خانواده پلی متی (مانند رنگ های سیانین (cyanine)، مروسیانین (merocyanine)) به عنوان محیط فعال استفاده می کند. این رنگ ها با داشتن زنجیره ای از پیوندهای دوگانه مزدوج (زنجیره پلی متی) مشخص می شوند. با افزایش طول زنجیره، طول موج جذب و گسیل به سمت قرمز و مادون قرمز نزدیک جابجا می شود. رنگ های پلی متی می توانند محدوده ۵۰۰ تا ۱۲۰۰ نانومتر را پوشش دهند و برای دستیابی به طول موج های بلندتر (تا حدود ۱۸۰۰ نانومتر) نیز توسعه یافته اند.
مکانیزم: ساختار الکترونی رنگ های پلی متی به گونه ای است که شکاف انرژی HOMO-LUMO با طول زنجیره تنظیم می شود. آنها معمولا بازده کوانتومی پایین تری نسبت به رنگ های کسانتن (مانند رودامین) دارند و پایداری نوری آنها محدود است. پمپاژ آنها بسته به محدوده گسیل، با لیزرهای مختلفی (از آرگون تا Nd:YAG) انجام می شود. این رنگ ها اغلب در حلال های آلی خاص حل می شوند.
کاربردهای لیزرهای پلی متی در تحقیقات علمی برای پوشش محدوده مادون قرمز نزدیک (که توسط رودامین و کومارین پوشش داده نمی شد) بود. آنها در طیف سنجی، تحقیقات نیمه هادی، و پزشکی (تشخیص) کاربرد داشتند. همچنین در عکاسی و تصویربرداری به عنوان حسگرهای نوری استفاده می شدند. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، آنها تنها گزینه برای تولید نور قابل تنظیم در محدوده ۸۰۰-۱۲۰۰ نانومتر بودند.
امروزه لیزرهای پلی متی تا حد زیادی با لیزرهای حالت جامد (Ti:Sapphire، لیزرهای رنگی دیگر با کارایی بالاتر) و لیزرهای دیودی جایگزین شده اند. با این حال، برخی از رنگ های پلی متی (مانند IR-140) هنوز در کاربردهای خاص (مانند تولید پالس های فوق کوتاه در برخی سیستم های قدیمی) استفاده می شوند. خانواده پلی متی از نظر تاریخی برای گسترش دامنه طول موج لیزرهای رنگی به مادون قرمز مهم بودند.
