لیزر رنگی پیریدین (Pyridine Dye Laser)، در فیزیک (Physics)
انواع لیزرها (Laser) را در آموزش زیر شرح دادیم :
لیزر رنگی پیریدین (Pyridine Dye Laser) :
Pyridine Dye Laser از رنگ های مبتنی بر حلقه پیریدین (مانند Pyridine 1) به عنوان محیط فعال استفاده می کند. این رنگ ها در محدوده مادون قرمز نزدیک (حدود ۷۰۰-۸۰۰ نانومتر) گسیل دارند. آنها برای پمپاژ در محدوده قرمز (۶۰۰-۶۵۰ نانومتر) با لیزرهای رنگی دیگر (مانند رودامین) یا لیزرهای کریپتون یونی طراحی شده اند. رنگ های پیریدین جزو اولین رنگ هایی بودند که محدوده مادون قرمز نزدیک را پوشش دادند.
مکانیزم: رنگ های پیریدین معمولا ساختارهای حلقه ای پیچیده ای دارند و در حلال های آلی مانند دی متیل سولفوکسید (DMSO) حل می شوند. بازده کوانتومی آنها نسبتا پایین است (در حد چند ده درصد). پایداری نوری آنها نیز محدود است. با این حال، در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، آنها یکی از معدود گزینه ها برای تولید نور قابل تنظیم در محدوده ۷۰۰-۸۰۰ نانومتر بودند.
کاربردهای لیزر پیریدین در تحقیقات علمی، به ویژه در طیف سنجی مولکول ها و مواد نیمه هادی (که در این محدوده طول موج جذب یا گسیل دارند) بود. همچنین در تحقیقات فتوشیمی و زیست شناسی برای مطالعه رنگدانه هایی که در مادون قرمز نزدیک جذب می کنند، استفاده می شد. با ظهور لیزرهای رنگی رودامین در محدوده قرمز (که می توانستند به عنوان پمپ برای پیریدین استفاده شوند)، کاربرد آنها تا حدی گسترش یافت.
امروزه لیزرهای پیریدین تقریبا به طور کامل منسوخ شده اند. لیزرهای حالت جامد قابل تنظیم (مانند Ti:Sapphire) محدوده ۷۰۰-۱۰۰۰ نانومتر را با بازده بسیار بالاتر و پایداری بهتر پوشش می دهند. همچنین لیزرهای دیودی در این محدوده به وفور یافت می شوند. رنگ های پیریدین بیشتر یک کنجکاوی تاریخی هستند.
