مقاومت آب (Water Resistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع مقاومت ها (Resistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit) را در آموزش زیر شرح دادیم :
مقاومت آب (Water Resistor) :
مقاومت آب (Water Resistor) یک نوع مقاومت مایع است که از آب به عنوان عنصر مقاومتی استفاده می کند. این نوع مقاومت بسیار قدیمی است و امروزه به ندرت استفاده می شود، اما گاهی در آزمایشگاه های فشار قوی و برخی کاربردهای خاص دیده می شود.
ساختار: یک مخزن عایق (پلاستیک، شیشه، یا سرامیک) پر از آب که دو الکترود فلزی (معمولا استیل ضدزنگ) درون آن قرار دارند. فاصله بین الکترودها و عمق فرو رفتگی قابل تغییر است. آب خالص عایق است، اما با افزودن نمک یا اسید سولفوریک، رسانایی آن تنظیم می شود.
مقاومت آب به غلظت یون ها، دما، و فاصله بین الکترودها بستگی دارد:
\[ R = \rho \frac{L}{A} \]که
\[ \rho \]مقاومت ویژه محلول (بر حسب اهم-متر) است.
کاربردها: راه اندازی موتورهای بزرگ (در گذشته)، به عنوان بار متغیر در آزمایشگاه های فشار قوی، شبیه سازی خطاهای زمین، و در آموزش فیزیک برای نمایش رسانایی الکترولیت ها.
مزایا: توان بالا (تا چند مگاوات با حجم زیاد آب)، هزینه پایین، تغییر آسان مقاومت با تغییر فاصله یا غلظت. معایب: تبخیر آب، نیاز به نگهداری، خوردگی الکترودها، خطر برق گرفتگی (اگر عایق بندی ضعیف باشد)، وابستگی به دما، و غیرقابل استفاده در ولتاژ DC به دلیل الکترولیز.
در کاربردهای DC، آب الکترولیز شده و گازهای هیدروژن و اکسیژن تولید می کند که خطر انفجار دارد. بنابراین معمولا فقط برای AC استفاده می شود.
