مقاومت تیغه ای (Edge Wound Resistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع مقاومت ها (Resistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit) را در آموزش زیر شرح دادیم :
مقاومت تیغه ای (Edge Wound Resistor) :
مقاومت تیغه ای (Edge Wound) یک نوع مقاومت سیم پیچی با توان بسیار بالا است که در آن از یک نوار (تیغه) فلزی پهن (معمولا آلیاژ نیکل-کروم یا فولاد ضدزنگ) به جای سیم استفاده می شود. این نوار به صورت لبه ای (روی لبه) پیچیده می شود تا سطح بیشتری در معرض هوا قرار گیرد و خنک کاری بهتری داشته باشد.
ساختار: نوار فلزی با سطح مقطع مستطیلی (پهنا و ضخامت) روی یک هسته سرامیکی یا بین دو عایق سرامیکی به صورت مارپیچ با گام زیاد پیچیده می شود. تیغه به صورت لبه ای قرار می گیرد یعنی پهنای نوار عمود بر محور است (مانند فنر ساعت). این کار سطح تماس با هوا را حداکثر می کند.
این مقاومت ها برای توان های بسیار بالا (چند صد وات تا چند کیلووات) و جریان های زیاد طراحی شده اند. آنها می توانند در دمای بالا (تا ۴۰۰ درجه) کار کنند و اغلب با خنک کننده اجباری هوا یا روغن همراه هستند.
کاربردها: ترمز دینامیکی در درایو موتورهای بزرگ، بارهای الکتریکی (Load Bank)، مقاومت های تخلیه در سیستم های قدرت، راه اندازی موتورهای الکتریکی سنگین، و تجهیزات جوشکاری.
مقاومت تیغه ای دارای اندوکتانس قابل توجهی است، بنابراین برای فرکانس های بالا مناسب نیست. در نوع غیرالقایی، از پیچش معکوس (دو نوار موازی) استفاده می شود.
