مقاومت سرامیکی (Ceramic Composition Resistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع مقاومت ها (Resistor)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit) را در آموزش زیر شرح دادیم :
مقاومت سرامیکی (Ceramic Composition Resistor) :
این نوع مقاومت شباهت زیادی به مقاومت کربنی توده ای دارد، با این تفاوت که ماده مقاومتی شامل مخلوطی از پودر سرامیک (به عنوان عایق) و مواد رسانا (مانند گرافیت یا اکسید فلزات) است که تحت فشار و حرارت بالا به صورت یکپارچه در می آید. هسته اصلی از جنس سرامیک رسانا یا نیمه رساناست.
فرآیند ساخت: پودرهای سرامیک (مانند آلومینا یا استاتیت) با کربن یا اکسید فلزات مخلوط شده و به شکل استوانه قالب گیری می شوند. سپس در دمای بسیار بالا (بیش از ۱۰۰۰ درجه) پخته می شوند تا یک ساختار سخت و یکپارچه ایجاد شود. پس از آن، پایانه ها متصل و پوشش عایق اعمال می شود.
این مقاومت ها گاهی به عنوان "مقاومت های سرامیکی توده ای" نیز شناخته می شوند. برخلاف مقاومت های لعابی که عنصر مقاومتی سیم است، در اینجا تمام بدنه از ماده مقاومتی سرامیکی ساخته شده است.
ویژگی ها: پایداری حرارتی عالی، توانایی کار در دمای بالا (تا ۲۰۰ درجه سانتیگراد یا بیشتر)، مقاومت در برابر شوک حرارتی، و توان پالسی بالا. به دلیل ساختار یکپارچه، در برابر اضافه بار کوتاه مدت مقاوم اند.
مقاومت ویژه این مواد می تواند در محدوده وسیعی (از چند اهم-سانتیمتر تا چند مگااهم-سانتیمتر) تنظیم شود. بنابراین دامنه مقاومت های ساخته شده بسیار گسترده است.
رابطه فیزیکی همان فرمول کلاسیک است:
\[ R = \rho \frac{L}{A} \]که
\[ \rho \]مقاومت ویژه ماده مرکب سرامیکی است.
مزایا: توان پالسی بالا (می تواند ولتاژهای لحظه ای زیاد را تحمل کند)، نویز کم (نسبت به کربنی توده ای)، پایداری در برابر رطوبت و مواد شیمیایی. معایب: ابعاد نسبتا بزرگ، دقت مقاومت معمولا پایین (تلورانس ۱۰% تا ۲۰%)، ضریب دمایی متوسط تا بالا، و هزینه ساخت بیشتر از نوع کربنی.
کاربردها: مدارهای قدرت، snubber، محدودکننده جریان هجومی، مقاومت های تخلیه، در تجهیزات صنعتی با دمای بالا، و گاهی در فرستنده های رادیویی قدیمی. امروزه کمتر رایج هستند و جای خود را به مقاومت های فیلم ضخیم و سیم پیچی داده اند.
در برخی کاربردهای خاص، از مقاومت های سرامیکی به عنوان عنصر گرمایشی در بخاری های برقی نیز استفاده می شود (PTC سرامیکی).
