مدار دارلینگتون (Darlington Pair Circuit)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit) را در آموزش زیر شرح دادیم :
مدار دارلینگتون (Darlington Pair Circuit) :
مدار دارلینگتون (Darlington Pair) یک اتصال خاص از دو ترانزیستور BJT (معمولا از یک نوع، مثلا NPN) است که به صورت یک ترانزیستور کامپوزیت با بهره جریان بسیار بالا عمل می کند. در این اتصال، امیتر ترانزیستور اول به بیس ترانزیستور دوم وصل می شود و کلکتور هر دو به هم وصل می شود. پایانه های ترانزیستور ترکیبی: بیس ترانزیستور اول به عنوان بیس، کلکتور مشترک به عنوان کلکتور و امیتر ترانزیستور دوم به عنوان امیتر عمل می کند.
عملکرد و بهره جریان: بهره جریان کل (
\[ \beta_D \]) تقریبا برابر با حاصلضرب بهره جریان دو ترانزیستور است:
\[ \beta_D \approx \beta_1 \times \beta_2 \]. اگر هر ترانزیستور بهره ۱۰۰ داشته باشد، جفت دارلینگتون بهره ای حدود ۱۰۰۰۰ خواهد داشت. این بدان معناست که با جریان بیس بسیار کوچک (در حد میکروآمپر) می توان جریان کلکتور نسبتا زیادی (در حد صدها میلی آمپر یا چند آمپر) را کنترل کرد.
مزایا:
⭐ بهره جریان بسیار بالا.
⭐ مناسب برای راه اندازی بارهای پرقدرت با سیگنال های کنترلی ضعیف (مثلا خروجی میکروکنترلر).
معایب:
⭐ ولتاژ اشباع (V_CE(sat)) بالاتر از یک ترانزیستور معمولی (حدود ۰.۸ تا ۱.۵ ولت).
⭐ سرعت سوئیچینگ پایین تر.
⭐ پایداری دمایی کمتر.
کاربردها:
⭐ راه انداز رله ها و موتورهای کوچک.
⭐ مراحل خروجی تقویت کننده های قدرت.
⭐ مدارهای تنظیم کننده ولتاژ (رگولاتورها).
⭐ آی سی های معروف مانند ULN2003 (آرایه ای از ۷ جفت دارلینگتون).
