مدار کوپلینگ DC (انگلیسی : DC Coupling Circuit)، در مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit)
انواع مدارهای الکتریکی (Electrical Circuit) را در آموزش زیر شرح دادیم :
مدار کوپلینگ DC (انگلیسی : DC Coupling Circuit) :
مدار کوپلینگ DC (DC Coupling Circuit) روشی برای اتصال مستقیم بین طبقات مختلف یک مدار یا بین منبع و بار است، به طوری که هم مؤلفه DC و هم مؤلفه AC سیگنال از آن عبور می کنند. در این روش هیچ خازن یا ترانسفورماتوری در مسیر سیگنال قرار ندارد و طبقات به طور مستقیم (با سیم یا مقاومت) به هم متصل می شوند.
مزایا:
⭐ پاسخ فرکانسی مناسب برای DC و فرکانس های پایین: از آنجا که هیچ المان وابسته به فرکانسی در مسیر نیست، سیگنال DC و سیگنال های با فرکانس بسیار پایین (حتی نزدیک به صفر) بدون افت عبور می کنند.
⭐ سادگی و کاهش تعداد قطعات.
⭐ مناسب برای مدارهای مجتمع (IC): در آی سی ها ساخت خازن های بزرگ دشوار است، بنابراین کوپلینگ DC ترجیح داده می شود.
معایب:
⭐ تأثیر متقابل بایاس DC: مشکل اصلی کوپلینگ DC این است که ولتاژ بایاس DC یک طبقه می تواند بر بایاس طبقه بعدی تأثیر بگذارد و نقطه کار آن را تغییر دهد. این امر طراحی را پیچیده تر می کند و معمولا نیاز به استفاده از مدارهای خاصی مانند تقویت کننده های تفاضلی (Differential Amplifiers) و سطوح شیفت دهنده سطح DC (Level Shifters) دارد.
⭐ افزایش افست (Offset): هرگونه خطا یا افست DC در طبقه اول توسط طبقات بعدی تقویت می شود.
کاربردها:
⭐ تقویت کننده های عملیاتی (Op-Amps) و مدارهای مجتمع خطی.
⭐ تقویت کننده های DC (مانند تقویت کننده های ابزار دقیق).
⭐ مراحل داخلی اکثر آی سی های آنالوگ و دیجیتال.
