سنسور اکسیژن (Oxygen Sensor)، در فیزیک (Physics)
انواع حسگرها (Sensor) را در آموزش زیر شرح دادیم :
سنسور اکسیژن (Oxygen Sensor) :
سنسور اکسیژن (یا سنسور لامبدا) که قبلا در مورد ۱۳۰ توضیح داده شد، یکی از اجزای کلیدی سیستم کنترل آلایندگی خودرو است. این سنسور در منیفولد اگزوز نصب می شود و میزان اکسیژن باقی مانده در گازهای خروجی را اندازه گیری می کند. با استفاده از این اطلاعات، واحد کنترل موتور (ECU) می تواند نسبت هوا به سوخت (AFR) را به طور دقیق تنظیم کند تا مبدل کاتالیزوری بتواند با حداکثر کارایی خود، آلاینده ها (CO، HC، NOx) را کاهش دهد. این سنسور برای کارایی کاتالیست سه راهه حیاتی است.
سنسور اکسیژن می تواند از نوع پهن باند (Wideband) یا دو حالته (Narrowband) باشد. نوع دو حالته (که در خودروهای قدیمی تر رایج است) فقط می تواند تشخیص دهد که مخلوط سوخت نسبت به حالت ایده آل (استوکیومتری، λ=۱) غنی تر است یا فقیرتر، و یک سیگنال پرشی (۰.۱ تا ۰.۹ ولت) تولید می کند. نوع پهن باند (که در خودروهای مدرن استفاده می شود) می تواند نسبت هوا به سوخت را در یک محدوده وسیع به صورت خطی اندازه گیری کند و امکان کنترل دقیق تری را فراهم می آورد.
سنسور اکسیژن برای عملکرد صحیح نیاز به رسیدن به دمای کار (حدود ۳۰۰-۴۰۰ درجه سانتیگراد) دارد. بنابراین، اکثر سنسورهای مدرن دارای یک گرم کننده داخلی (الکتریکی) هستند تا سریع تر به دمای کار برسند. خرابی سنسور اکسیژن منجر به افزایش مصرف سوخت، افزایش آلایندگی، عملکرد نامناسب موتور، و روشن شدن چراغ چک موتور می شود.
\[ \lambda = \frac{AFR}{AFR_{stoich}} \]