آنتن هواپیما (Aircraft Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن هواپیما (Aircraft Antenna) :
آنتن هواپیما (Aircraft Antenna) به آنتن های نصب شده بر روی هواپیماها برای ارتباطات، ناوبری، و نظارت اطلاق می شود. این آنتن ها باید بسیار مقاوم، قابل اعتماد، و با طراحی آیرودینامیک (کم فشار) باشند تا در سرعت های بالا و شرایط جوی سخت عملکرد مناسبی داشته باشند.
سیستم های ارتباطی هواپیما شامل ارتباطات صوتی VHF (باند ۱۱۸-۱۳۷ مگاهرتز) و ارتباطات HF (برای مسافت های طولانی) هستند. آنتن های VHF معمولا به صورت میل مانند کوتاه (Blade Antenna) در زیر یا بالای بدنه نصب می شوند. آنتن های HF می توانند به صورت سیمی بین دم و بدنه (Wire Antenna) یا تعبیه شده در ساختار (Notch Antenna) باشند.
سیستم های ناوبری شامل VOR (VHF Omnidirectional Range)، ILS (Instrument Landing System)، و DME (Distance Measuring Equipment) هستند. آنتن های VOR معمولا آرایه ای از المان ها در دم یا بال هستند. آنتن های محلی کننده (Localizer) و گلایداسلوپ (Glideslope) در ILS روی دماغه و بال نصب می شوند. آنتن های DME معمولا میل مانند هستند.
سیستم های نظارتی شامل رادار هواشناسی (Weather Radar) در دماغه هواپیما (درون رادوم) و رادار ارتفاع سنج (Radar Altimeter) در زیر بدنه هستند. آنتن رادار هواشناسی معمولا یک آنتن بازتابنده سهموی یا آرایه فازی تخت است که درون یک رادوم دی الکتریک (دماغه) قرار دارد. آنتن ارتفاع سنج معمولا از نوع شیاری یا پچ است.
سیستم های جدیدتر شامل ADS-B (Automatic Dependent Surveillance-Broadcast) برای ارسال موقعیت هواپیما و ارتباطات ماهواره ای (SATCOM) برای ارتباطات صوتی و داده ای در مسافت های طولانی هستند. آنتن های ADS-B معمولا روی بدنه نصب می شوند. آنتن های SATCOM می توانند از نوع آرایه فازی تخت با قابلیت ردیابی ماهواره باشند.
