آنتن تلویزیونی (Television Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن تلویزیونی (Television Antenna) :
آنتن تلویزیونی (Television Antenna) آنتنی است که برای دریافت سیگنال های تلویزیون زمینی (Terrestrial TV) در باندهای VHF و UHF طراحی می شود. قبل از ظهور تلویزیون کابلی و ماهواره ای، این آنتن ها روی پشت بام ها بسیار رایج بودند. حتی امروزه نیز برای دریافت کانال های دیجیتال زمینی (DVB-T/DVB-T2) همچنان استفاده می شوند.
رایج ترین نوع آنتن تلویزیونی، آنتن یاقی-یودا (Yagi-Uda Antenna) است. یک آنتن یاقی تلویزیونی معمولا دارای یک المان فعال (معمولا دوقطبی تاشده)، یک بازتابنده (بلندترین المان) و چندین هدایت کننده (کوتاه تر) است. برای دریافت کانال های VHF پایین (کانال های ۲-۶) که طول موج بلندی دارند، المان ها بسیار بلند (تا چند متر) هستند.
برای پوشش هر دو باند VHF و UHF، از آنتن های ترکیبی استفاده می شود. این آنتن ها معمولا یک بخش برای VHF (با المان های بلند) و یک بخش جداگانه برای UHF (با المان های کوتاه تر) دارند که روی یک دکل نصب می شوند. نوع دیگر، آنتن های لگاریتمی-دوره ای (LPDA) هستند که به دلیل پهنای باند وسیع، می توانند کل باند VHF/UHF را با یک ساختار پوشش دهند (به آنتن های شاخ گوزنی معروف بودند).
آنتن های داخلی تلویزیون برای استفاده در کنار تلویزیون طراحی شده اند. این آنتن ها کوچک تر و ساده تر هستند و ممکن است از نوع دوقطبی ساده، حلقه ای، یا صفحه ای باشند. عملکرد آنها معمولا ضعیف تر از آنتن های بیرونی است و در مناطق با سیگنال قوی قابل استفاده هستند.
در سیستم های جدید تلویزیون دیجیتال، کیفیت سیگنال دریافتی (QoS) بسیار مهم است. آنتن باید بهره کافی و تطبیق امپدانس خوبی داشته باشد تا از افت بسته های داده (پیکسل شدن تصویر) جلوگیری شود. طراحی آنتن های تلویزیونی برای پوشش چندین کانال با فرکانس های مختلف، نیازمند پهنای باند نسبتا وسیع است.
