آنتن مخابراتی (Telecommunication Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن مخابراتی (Telecommunication Antenna) :
آنتن مخابراتی (Telecommunication Antenna) یک اصطلاح بسیار گسترده است که به هر آنتنی که در سیستم های مخابراتی (انتقال صدا، داده، ویدئو) استفاده می شود، اطلاق می گردد. این شامل آنتن های ایستگاه های پایه سلولی، آنتن های تلفن های همراه، آنتن های وای-فای، آنتن های رادیویی و تلویزیونی، آنتن های ماهواره ای، و بسیاری دیگر می شود.
آنتن های مخابراتی بسته به کاربرد، ویژگی های متفاوتی دارند. برای ایستگاه های پایه سلولی، آنتن های سکتوری (Sector Antennas) با پهنای پرتو افقی ۶۰، ۹۰ یا ۱۲۰ درجه و بهره متوسط (۱۴-۱۸ dBi) رایج هستند. این آنتن ها معمولا آرایه ای از دوقطبی ها یا پچ ها هستند که در یک محفظه (رادوم) استوانه ای یا مستطیلی قرار گرفته اند.
برای ارتباطات نقطه به نقطه (مانند لینک های مایکروویو بین دو ساختمان)، از آنتن های با بهره بالا مانند بشقک های سهموی (Parabolic Dishes) یا آنتن های مسطح (Flat Panel) با بهره بالا استفاده می شود. این آنتن ها پرتو بسیار باریکی دارند و باید دقیقا روبروی هم نشانه روی شوند.
در شبکه های محلی بی سیم (Wi-Fi)، آنتن های همه جهته (Omnidirectional) برای پوشش ۳۶۰ درجه در داخل ساختمان ها (روی اکسس پوینت ها) و آنتن های جهت دار (مانند یاقی-یودا یا پنل) برای ارتباطات نقطه به نقطه یا پوشش راهروها استفاده می شوند. آنتن های تعبیه شده در لپ تاپ ها و تلفن های همراه معمولا از نوع PIFA یا تک قطبی چاپی (Printed Monopole) هستند.
طراحی آنتن های مخابراتی مدرن با چالش هایی مانند کوچک سازی، چندبانده بودن (پوشش چندین استاندارد)، بهره وری انرژی، و قابلیت اطمینان در شرایط مختلف جوی مواجه است. با ظهور نسل پنجم (5G) و فرکانس های بالاتر، آنتن های آرایه فازی و Massive MIMO اهمیت بیشتری پیدا کرده اند.
