آنتن مایکروویو (Microwave Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن مایکروویو (Microwave Antenna) :
آنتن مایکروویو (Microwave Antenna) اصطلاحی کلی برای آنتن هایی است که در محدوده فرکانسی مایکروویو (معمولا ۱ گیگاهرتز تا ۳۰ گیگاهرتز) کار می کنند. این محدوده شامل بخشی از UHF بالا، باندهای SHF (Super High Frequency) و بخشی از EHF (Extremely High Frequency) می شود. کاربردها شامل رادارها، ارتباطات ماهواره ای، لینک های نقطه به نقطه مایکروویو (مایکروویو لینک)، و فرکانس های بالای وای-فای (مثلا ۶۰ گیگاهرتز) است.
در فرکانس های مایکروویو، طول موج کوتاه است (از ۳۰ سانتی متر تا ۱ سانتی متر) که امکان ساخت آنتن های با بهره بالا در ابعاد نسبتا کوچک را فراهم می کند. آنتن های روزنه ای (Aperture Antennas) مانند آنتن های بوقی (Horn) و بازتابنده سهموی (Parabolic Reflector) در این محدوده بسیار رایج هستند.
آنتن های بوقی (Horn) به دلیل ساختار ساده، پهنای باند وسیع و قابلیت تحمل توان بالا، در اندازه گیری ها و به عنوان تغذیه برای آنتن های بازتابنده استفاده می شوند. آنتن های سهموی با قطرهای مختلف (از چند ده سانتی متر تا چند متر) برای ارتباطات ماهواره ای و لینک های مایکروویو به کار می روند. بهره این آنتن ها با افزایش قطر و فرکانس افزایش می یابد.
آنتن های آرایه فازی (Phased Array) در فرکانس های مایکروویو برای رادارها و سیستم های مخابراتی پیشرفته استفاده می شوند. با استفاده از شیفترهای فاز، می توان پرتو را به صورت الکترونیکی هدایت کرد. آنتن های آرایه شکافی موجبری (Waveguide Slot Array) نیز برای رادارهای با بهره بالا و پروفایل پایین (مانند رادارهای هواپیما) کاربرد دارند.
آنتن های میکرواستریپ (پچ) نیز در فرکانس های پایین مایکروویو (چند گیگاهرتز) برای کاربردهایی مانند آرایه های فازی و ماژول های مخابراتی استفاده می شوند. با افزایش فرکانس، تلفات زیرلایه افزایش می یابد و ممکن است آنتن های موجبری یا بوقی ترجیح داده شوند.
