آنتن بسامد پایین (Low Frequency Antenna - LF)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن بسامد پایین (Low Frequency Antenna - LF) :
آنتن بسامد پایین (Low Frequency Antenna - LF) آنتنی است که برای کار در محدوده فرکانسی ۳۰ تا ۳۰۰ کیلوهرتز طراحی می شود. طول موج در این محدوده بین ۱ تا ۱۰ کیلومتر است. این آنتن ها معمولا بزرگ هستند (از چند صد متر تا چند کیلومتر) و برای کاربردهای خاصی مانند ناوبری و پخش زمان دقیق استفاده می شوند.
امواج LF ویژگی انتشار خوبی دارند. آنها می توانند به صورت امواج سطحی (Ground Waves) در مسافت های طولانی (چند صد تا چند هزار کیلومتر) با تضعیف نسبتا کم منتشر شوند. همچنین امواج آسمانی (Sky Waves) آنها توسط لایه D یونسفر در روز جذب و در شب بازتاب می شوند.
سیستم های ناوبری معروفی مانند Loran-C و Omega در این محدوده فرکانسی کار می کردند. آنتن های Loran-C معمولا برج های بلندی بودند (تا ۲۰۰ متر) که از بالای آنها سیم هایی به صورت شعاعی به زمین کشیده می شد (آنتن های سیمی با بارگذاری خازنی). این آنتن ها بسیار کارآمد نبودند، اما برای پوشش مسافت های طولانی کافی بودند.
کاربرد مهم دیگر LF، پخش سیگنال های زمان دقیق است. ایستگاه هایی مانند DCF77 در آلمان (فرکانس ۷۷.۵ کیلوهرتز) سیگنال زمان را برای هماهنگ سازی ساعت های رادیویی در سراسر اروپا پخش می کنند. آنتن های این ایستگاه ها بسیار بزرگ و با توان بالا هستند.
طراحی آنتن های LF با چالش هایی مانند ابعاد بزرگ، بازده پایین، و نیاز به شبکه های تطبیق بسیار حجیم همراه است. معمولا از آنتن های تک قطبی با بارگذاری خازنی (T-Antenna یا Inverted-L) برای افزایش طول الکتریکی استفاده می شود. صفحه زمین نیز بسیار گسترده است (کیلومترها سیم های شعاعی در زیر آنتن).
