آنتن با تزویج مجاورتی (Proximity-Fed Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن با تزویج مجاورتی (Proximity-Fed Antenna) :
آنتن با تزویج مجاورتی (Proximity-Fed Antenna) روش دیگری برای تغذیه آنتن ها (معمولا پچ) است که در آن خط تغذیه و المان تشعشع کننده روی دو لایه دی الکتریک مجزا قرار گرفته و هیچ تماس مستقیمی با هم ندارند. انتقال انرژی از طریق میدان های حاشیه ای (تزویج خازنی) بین انتهای خط تغذیه و لبه پچ انجام می شود.
در این ساختار، خط تغذیه (معمولا میکرواستریپ) روی یک زیرلایه نازک (زیرلایه پایینی) قرار دارد. یک لایه دی الکتریک دیگر (زیرلایه بالایی) روی آن قرار می گیرد و پچ روی این لایه بالایی ساخته می شود. انتهای خط تغذیه معمولا یک استاب (Stub) باز دارد که در زیر پچ (و نزدیک به لبه آن) قرار می گیرد.
مزیت اصلی این روش، پهنای باند بسیار زیاد (تا ۳۰٪ یا بیشتر) است، زیرا ساختار تزویج کننده خود یک تطبیق پهن باند ایجاد می کند. همچنین، تلفات اهمی کمی دارد و امکان استفاده از زیرلایه های مختلف برای پچ و خط تغذیه وجود دارد.
عیب این روش، پیچیدگی ساخت (چندلایه بودن) و دشواری در تنظیم دقیق تطبیق است. فاصله بین خط تغذیه و پچ (ضخامت لایه بالایی) و طول استاب پارامترهای مهمی هستند که باید بهینه شوند.
آنتن با تزویج مجاورتی در کاربردهایی که نیاز به پهنای باند وسیع دارند (مانند مخابرات بی سیم پهن باند و رادارها) استفاده می شود.
