آنتن خود-مشابه (Self-Complementary Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن خود-مشابه (Self-Complementary Antenna) :
آنتن خود-مشابه (Self-Complementary Antenna) آنتنی است که ساختار آن با ساختار مکمل خود (یعنی جاهایی که فلز است با جاهایی که هوا/عایق است عوض شود) یکسان باشد (یا با یک مقیاس و چرخش ساده به خودش تبدیل شود). این خاصیت منجر به امپدانس ورودی ثابت و پهنای باند بسیار وسیع می شود.
اصل خود-مشابه بودن به اصل ببوک (Babinet's Principle) در اپتیک مربوط می شود. بر اساس این اصل، امپدانس یک آنتن خود-مشابه ایده آل برابر با
\[ Z = Z_0/2 = 188.5 \]اهم است، که
\[ Z_0 = 377 \]اهم امپدانس ذاتی فضای آزاد است. این امپدانس مستقل از فرکانس است، بنابراین آنتن می تواند در یک باند فرکانسی بسیار وسیع کار کند.
معروف ترین نمونه آنتن خود-مشابه، آنتن مارپیچی لگاریتمی (Log-Spiral Antenna) است. در این آنتن، ساختار مارپیچی به گونه ای است که با چرخش و مقیاس گذاری به خودش تبدیل می شود. نمونه دیگر، آنتن لگاریتمی-دوره ای (Log-Periodic Antenna) است که اگرچه کاملا خود-مشابه نیست، اما خاصیت دوره ای دارد.
مزیت اصلی آنتن های خود-مشابه، پهنای باند بسیار وسیع آنهاست. محدودیت عملی آنها، ابعاد فیزیکی است که پایین ترین فرکانس کاری را تعیین می کند. همچنین، ساختار آنها معمولا پیچیده تر از آنتن های ساده است.
کاربردهای آنتن خود-مشابه در سیستم هایی که نیاز به پوشش فرکانسی وسیع دارند (مانند جنگ الکترونیک، اندازه گیری های پهن باند، و سیستم های مخابراتی چندبانده) بسیار گسترده است. آنتن های مارپیچی و لگاریتمی-دوره ای پرکاربردترین نمونه ها هستند.
