آنتن نوری (Optical Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن نوری (Optical Antenna) :
آنتن نوری (Optical Antenna) همان آنتن پلاسمونی است که پیشتر توضیح داده شد. این اصطلاح اغلب به جای یکدیگر استفاده می شود. آنتن نوری برای دستکاری نور در مقیاس نانومتر طراحی می شود و پلی بین اپتیک و الکترونیک ایجاد می کند.
عملکرد آنتن نوری مشابه آنتن های رادیویی است، اما با این تفاوت که در فرکانس های نوری (حدود ۱۰^۱۴ هرتز) فلزات دیگر رسانای ایده آل نیستند و تلفات اهمی بالایی دارند. همچنین، پاسخ فلزات به میدان الکترومغناطیسی وابسته به فرکانس است و با مدل پلاسمای الکترونی توصیف می شود.
آنتن نوری می تواند نور فرودی را در یک ناحیه بسیار کوچک (نقطه کانونی با ابعاد نانومتری) متمرکز کند. این تمرکز میدان، برهم کنش نور با ماده را به شدت افزایش می دهد و پدیده هایی مانند رامان تقویت یافته سطحی (SERS) را ممکن می سازد. این ویژگی برای حسگرهای شیمیایی و زیستی بسیار حساس استفاده می شود.
همچنین، آنتن نوری می تواند به عنوان یک فرستنده نوری عمل کند و نور تولید شده توسط یک منبع کوانتومی (مانند یک نقطه کوانتومی یا مولکول) را به فضای دور هدایت کند. این قابلیت برای ارتباطات کوانتومی و مدارهای نوری مجتمع حیاتی است.
طراحی آنتن نوری شامل انتخاب مواد (معمولا طلا یا نقره)، شکل هندسی (دوقطبی، الماس، مارپیچ)، و ابعاد (در مقیاس نانومتر) است. شبیه سازی این آنتن ها نیازمند روش های عددی خاص مانند روش FDTD (تفاضل محدود در حوزه زمان) است که رفتار فلزات را در فرکانس های نوری مدل می کند.
