آنتن نانو (Nano-Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن نانو (Nano-Antenna) :
آنتن نانو (Nano-Antenna) یک مفهوم کلی است که به آنتن هایی با ابعاد نانومتری اطلاق می شود. این آنتن ها معمولا برای کار در فرکانس های نوری (مرئی و مادون قرمز) و تراهرتز طراحی می شوند. آنتن های پلاسمونی که در مورد قبل توضیح داده شد، یک دسته مهم از آنتن های نانو هستند.
در ابعاد نانو، قوانین فیزیک کلاسیک (الکترومغناطیس) هنوز برقرار هستند، اما اثرات کوانتومی نیز ممکن است ظاهر شوند. همچنین، خواص مواد در این مقیاس متفاوت است. برای مثال، رسانایی الکتریکی فلزات در ابعاد نانو می تواند تحت تأثیر پراکندگی الکترون ها از مرزها قرار گیرد.
آنتن های نانو علاوه بر فلزات نجیب، می توانند از مواد دیگر مانند کربن نانولوله ها (Carbon Nanotubes) و گرافن (Graphene) ساخته شوند. کربن نانولوله ها ساختارهای استوانه ای از اتم های کربن هستند که خواص الکترونیکی و مکانیکی فوق العاده ای دارند. آنها می توانند به عنوان آنتن های بسیار کوچک و کارآمد در فرکانس های تراهرتز و مادون قرمز عمل کنند.
گرافن، یک لایه تک اتمی از کربن، نیز خواص منحصر به فردی دارد. رسانایی آن قابل تنظیم است و می توان از آن برای ساخت آنتن های بازتندیس پذیر در فرکانس های بالا استفاده کرد. همچنین، امواج پلاسمون-پلاریتون سطحی در گرافن می توانند در فرکانس های پایین تری نسبت به فلزات تشدید شوند.
کاربردهای آنتن نانو شامل ارتباطات نوری درون تراشه، حسگرهای زیستی با حساسیت بالا (برای تشخیص مولکول های منفرد)، تصویربرداری با تفکیک بالا، و برداشت انرژی از نور (سلول های خورشیدی پلاسمونی) است. این یک زمینه تحقیقاتی بسیار فعال و رو به رشد است.
