آنتن MIMO (انگلیسی : Multiple-Input Multiple-Output Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن MIMO (انگلیسی : Multiple-Input Multiple-Output Antenna) :
آنتن MIMO (Multiple-Input Multiple-Output Antenna) به سیستمی از چندین آنتن در فرستنده و چندین آنتن در گیرنده اطلاق می شود که برای بهبود عملکرد مخابراتی استفاده می شود. MIMO یک فناوری آنتنی نیست، بلکه یک روش پردازش سیگنال است که با استفاده از چندین آنتن، ظرفیت و قابلیت اطمینان لینک مخابراتی را افزایش می دهد.
MIMO از پدیده چندمسیری (Multipath) به نفع خود استفاده می کند. در یک محیط چندمسیری، سیگنال های ارسالی از چندین آنتن، مسیرهای مختلفی را طی کرده و با تأخیرها و تضعیف های متفاوت به گیرنده می رسند. با استفاده از تکنیک های پردازش سیگنال، می توان این سیگنال ها را تفکیک کرده و چندین جریان داده موازی (لایه) ایجاد کرد. این کار باعث افزایش نرخ داده (ظرفیت) بدون نیاز به پهنای باند یا توان اضافی می شود.
سه مزیت اصلی MIMO عبارتند از: بهره آرایه (Array Gain) که با ترکیب سیگنال ها در گیرنده، نسبت سیگنال به نویز را افزایش می دهد، بهره تنوع (Diversity Gain) که با ارسال سیگنال از چند مسیر مستقل، اثر محوشدگی را کاهش می دهد، و بهره مالتی پلکسینگ (Multiplexing Gain) که با ارسال جریان های داده مستقل، ظرفیت را افزایش می دهد.
انواع مختلف MIMO وجود دارد: SU-MIMO (Single-User MIMO) که تمام جریان ها به یک کاربر تعلق دارند، MU-MIMO (Multi-User MIMO) که جریان ها به کاربران مختلف تعلق دارند، و Massive MIMO که در آن تعداد بسیار زیادی آنتن (ده ها یا صدها) در ایستگاه پایه استفاده می شود.
طراحی آنتن ها برای سیستم های MIMO چالش های خاص خود را دارد. آنتن ها باید به اندازه کافی از هم جدا باشند (معمولا حداقل نصف طول موج) تا کانال های بین آنها همبستگی کمی داشته باشد. همچنین تزویج متقابل بین آنتن ها باید حداقل باشد. آنتن های MIMO معمولا از انواع پچ، دوقطبی، یا تک قطبی با آرایش مناسب هستند.
