آنتن فعال (Active Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن فعال (Active Antenna) :
آنتن فعال (Active Antenna) به آنتنی گفته می شود که در آن المان های فعال الکترونیکی (مانند ترانزیستورها، تقویت کننده ها، یا مدارهای مجتمع) مستقیما با ساختار آنتن تلفیق شده اند. این در مقابل آنتن غیرفعال (Passive Antenna) قرار دارد که تنها از عناصر فلزی و دی الکتریک تشکیل شده است. هدف از فعال سازی، بهبود عملکرد، کاهش اندازه، یا افزودن قابلیت های جدید است.
یکی از رایج ترین کاربردهای آنتن فعال، استفاده از تقویت کننده یکپارچه با آنتن است. با قرار دادن یک تقویت کننده کم نویز (LNA) درست در پایانه های آنتن (یا حتی روی همان زیرلایه)، می توان تلفات کابل بین آنتن و گیرنده را جبران کرد و نسبت سیگنال به نویز را بهبود بخشید. این روش در گیرنده های GPS، تلفن های همراه، و آنتن های ماهواره ای کوچک بسیار رایج است.
آنتن های فعال می توانند شامل اسیلاتورهای تزویج شده با آنتن (آنتن-اسیلاتور) برای تولید مستقیم توان RF، یا میکسرهایی برای تبدیل فرکانس در محل آنتن باشند. این رویکرد می تواند اندازه و هزینه سیستم را کاهش دهد. همچنین در آرایه های فازی فعال (AESA) که در موارد قبل توضیح داده شد، هر المان آنتن دارای یک ماژول فرستنده/گیرنده فعال است.
مزایای آنتن فعال شامل بهبود عملکرد (افزایش بهره، کاهش نویز)، کاهش اندازه (با حذف کابل ها و کانکتورها)، و قابلیت یکپارچه سازی با مدارات مجتمع است. معایب آن شامل مصرف توان اضافی، نیاز به طراحی دقیق برای جلوگیری از ناپایداری و نوسان، و پیچیدگی بیشتر است.
کاربردهای آنتن فعال بسیار گسترده است: تلفن های همراه (برای بهبود حساسیت)، گیرنده های GPS فعال (با تقویت کننده داخلی)، آرایه های فازی پیشرفته، و سیستم های مخابراتی با توان بالا. با پیشرفت تکنولوژی CMOS و GaAs، این آنتن ها روز به روز رایج تر می شوند.
