آنتن سکتوری (Sector Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن سکتوری (Sector Antenna) :
آنتن سکتوری (Sector Antenna) نوع خاصی از آنتن نیمه جهتی است که برای پوشش یک بخش (سکتور) مشخص از فضا طراحی شده است. این آنتن ها معمولا در ایستگاه های پایه سلولی و سیستم های مخابراتی نقطه به چندنقطه استفاده می شوند. آنها دارای پهنای پرتو افقی مشخص (معمولا ۳۰، ۶۰، ۹۰، یا ۱۲۰ درجه) هستند.
هدف اصلی استفاده از آنتن های سکتوری، افزایش ظرفیت شبکه سلولی است. با تقسیم یک منطقه به چند سکتور (مثلا ۳ سکتور ۱۲۰ درجه) و استفاده از فرکانس های یکسان در سکتورهای مختلف (با جداسازی مناسب)، می توان تعداد کاربران همزمان را افزایش داد. این تکنیک "بازاستفاده فرکانس" (Frequency Reuse) نامیده می شود.
آنتن سکتوری معمولا دارای بهره متوسط (۱۴-۱۸ dBi) و پهنای پرتو عمودی نسبتا باریک (برای کنترل تداخل با سکتورهای مجاور و پوشش ارتفاعی مناسب) است. طراحی آن باید به گونه ای باشد که گلبرگ های فرعی (به ویژه در جهات جانبی) بسیار کم باشند تا تداخل بین سکتورها حداقل شود.
ساختار آنتن سکتوری اغلب به صورت آرایه ای از المان های پچ یا دوقطبی است که در یک محفظه (رادوم) مستطیلی و باریک قرار گرفته اند. با تنظیم فاز و دامنه المان ها در آرایه عمودی، می توان پرتو را در صفحه عمودی به سمت پایین (Downtilt) کج کرد تا پوشش بهتری در نزدیکی ایستگاه فراهم شود و تداخل با ایستگاه های مجاور کاهش یابد.
کاربرد اصلی آنتن سکتوری در ایستگاه های پایه مخابرات سیار (2G، 3G، 4G، و 5G) است. همچنین در شبکه های وای-فای در فضای باز و سیستم های WiMAX نیز استفاده می شوند.
