آنتن جهتی (Directional Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن جهتی (Directional Antenna) :
آنتن جهتی (Directional Antenna) آنتنی است که انرژی را عمدتا در یک جهت خاص متمرکز می کند. این آنتن ها در مقابل آنتن های همه جهته قرار دارند. آنتن یاقی-یودا، آنتن سهموی، آنتن بوقی، و آنتن لگاریتمی-دوره ای نمونه هایی از آنتن های جهتی هستند.
مزیت اصلی آنتن جهتی، بهره بالاتر در جهت مورد نظر است. این بهره بالاتر به معنای برد بیشتر (برای توان یکسان) یا توان کمتر برای یک برد معین است. همچنین، آنتن جهتی می تواند تداخل را از جهات دیگر کاهش دهد، زیرا سیگنال های ناخواسته از جهات جانبی و پشت را تضعیف می کند.
پارامترهای مهم در آنتن جهتی شامل بهره (Gain)، پهنای پرتو نیم توان (Half-Power Beamwidth - HPBW)، نسبت جلو به عقب (Front-to-Back Ratio - F/B)، و سطح گلبرگ فرعی (Side Lobe Level) است. بهره بالا معمولا با پهنای پرتو باریک همراه است. نسبت F/B نشان می دهد که آنتن چقدر انرژی را به جای عقب، به سمت جلو می فرستد.
انتخاب نوع آنتن جهتی به کاربرد بستگی دارد. برای ارتباطات نقطه به نقطه در فرکانس های پایین (HF, VHF)، آنتن یاقی-یودا یا آنتن لوزی مناسب است. برای فرکانس های بالا (مایکروویو)، آنتن سهموی یا بوقی انتخاب بهتری است. آنتن لگاریتمی-دوره ای برای کاربردهایی که نیاز به پهنای باند وسیع دارند، مناسب است.
کاربردهای آنتن جهتی شامل ارتباطات نقطه به نقطه (مایکروویو)، رادارها، مخابرات ماهواره ای (ایستگاه های زمینی)، شبکه های Wi-Fi برای فواصل طولانی (نقطه به نقطه)، و تلویزیون های خانگی (برای دریافت از فرستنده های دور) است.
