آنتن دو-بانده (Dual-Band Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن دو-بانده (Dual-Band Antenna) :
آنتن دو-بانده (Dual-Band Antenna) حالت خاصی از آنتن چندبانده است که دقیقا در دو باند فرکانسی مجزا کار می کند. این آنتن ها بسیار رایج هستند، زیرا بسیاری از سیستم های مخابراتی نیاز به پوشش دو باند دارند (مثلا GSM 900/1800 یا Wi-Fi 2.4/5 GHz).
طراحی آنتن دو-بانده معمولا ساده تر از آنتن های با بیش از دو باند است. روش های متداول برای تحقق دو-بانده بودن عبارتند از: استفاده از دو المان تشعشع کننده مجزا که در یک ساختار واحد ترکیب شده اند (مانند دو پچ روی هم)، ایجاد شکاف ها (Slots) روی یک پچ (مانند پچ H شکل یا با شکاف U شکل)، و استفاده از بارگذاری با المان های گسسته (مانند سلف و خازن) برای ایجاد رزونانس دوم.
یکی از روش های بسیار رایج، آنتن PIFA با دو شاخه (Branch) است. شاخه بلندتر مسئول باند فرکانسی پایین تر و شاخه کوتاه تر مسئول باند فرکانسی بالاتر است. با تنظیم طول و عرض هر شاخه، می توان فرکانس تشدید هر باند را کنترل کرد. این روش در بسیاری از تلفن های همراه استفاده می شود.
روش دیگر، آنتن پچ با شکاف U شکل (U-Slot Patch Antenna) است. ایجاد یک شکاف U شکل روی یک پچ مستطیلی می تواند یک رزونانس دوم در فرکانس بالاتر ایجاد کند. با تنظیم ابعاد شکاف، می توان فاصله بین دو باند را کنترل کرد. این آنتن ها پهنای باند خوبی نیز دارند.
کاربردهای آنتن دو-بانده شامل تلفن های همراه، روترهای وای-فای، ماژول های GPS/گلوناس، و آنتن های اینترنت اشیا (IoT) است. این آنتن ها راه حلی فشرده و مقرون به صرفه برای پوشش دو باند فرکانسی پرکاربرد ارائه می دهند.
