آنتن غیررزونانسی (Non-Resonant Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن غیررزونانسی (Non-Resonant Antenna) :
آنتن غیررزونانسی (Non-Resonant Antenna) آنتنی است که در آن امواج ایستاده تشکیل نمی شود و به جای آن، موج به صورت رونده (Traveling Wave) در طول آنتن منتشر می شود. این نوع آنتن ها معمولا با یک بار تطبیقی در انتها خاتمه می یابند تا از بازتاب موج جلوگیری شود. آنتن لوزی، آنتن وی (در حالت موج رونده)، و آنتن های موج نشتی نمونه هایی از آنتن های غیررزونانسی هستند.
مهم ترین مزیت آنتن های غیررزونانسی، پهنای باند بسیار زیاد آنهاست. از آنجا که تشدید در آنها رخ نمی دهد، امپدانس ورودی در یک محدوده فرکانسی وسیع تقریبا ثابت می ماند. این ویژگی آنها را برای کاربردهای پهن باند و فراپهن باند ایده آل می سازد.
در آنتن غیررزونانسی، توزیع جریان در طول آنتن به صورت یک موج رونده با دامنه کاهش یابنده (به دلیل تلفات تشعشعی) است. الگوی تشعشعی این آنتن ها معمولا یک گلبرگ اصلی مایل به سمت جهت انتشار موج دارد. با تغییر فرکانس، سرعت فاز تغییر کرده و زاویه گلبرگ اصلی نیز تغییر می کند (اسکن فرکانسی).
عیب اصلی آنتن های غیررزونانسی، بازده پایین تر آنها نسبت به آنتن های رزونانسی است، زیرا بخشی از توان در مقاومت پایانی تلف می شود. همچنین ساختار آنها معمولا بزرگتر و پیچیده تر است. با این حال، برای کاربردهایی که پهنای باند وسیع اولویت دارد، این معایب قابل قبول است.
کاربردهای آنتن غیررزونانسی شامل ارتباطات HF دوربرد (با آنتن لوزی)، رادارهای اسکن فرکانسی، و سیستم های اندازه گیری پهن باند است. انتخاب بین آنتن رزونانسی و غیررزونانسی به نیازهای خاص هر کاربرد بستگی دارد.
