آنتن رزونانسی (Resonant Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن رزونانسی (Resonant Antenna) :
آنتن رزونانسی (Resonant Antenna) آنتنی است که در یک فرکانس خاص (یا چند فرکانس خاص) به حالت تشدید می رسد. در این فرکانس ها، راکتانس ورودی آنتن صفر شده و امپدانس ورودی کاملا مقاومتی می شود. این امر تطبیق با خط انتقال را آسان می کند و بازده بالایی حاصل می شود. رایج ترین آنتن های رزونانسی، دوقطبی نیم موج و آنتن پچ هستند.
در یک آنتن رزونانسی، امواج جریان در طول آنتن به صورت امواج ایستاده (Standing Waves) در می آیند. این پدیده زمانی رخ می دهد که طول آنتن مضرب درستی از نصف طول موج باشد (برای دوقطبی) یا شرایط مرزی خاصی برقرار باشد (برای پچ). در حالت تشدید، دامنه جریان در طول آنتن ماکزیمم می شود و تشعشع به حداکثر می رسد.
مزیت اصلی آنتن های رزونانسی، بازده بالای آنها در فرکانس تشدید است. همچنین ساختار ساده و ابعاد نسبتا کوچکی دارند (در حد نصف طول موج). بهره آنها معمولا خوب است. با این حال، عیب بزرگ آنها پهنای باند محدود است. خارج از باند تشدید، امپدانس ورودی به سرعت تغییر کرده و تطبیق از بین می رود.
پهنای باند یک آنتن رزونانسی با ضریب کیفیت (Q) آن رابطه معکوس دارد:
\[ BW \propto 1/Q \]. Q به نسبت انرژی ذخیره شده به انرژی تلف شده (شامل تشعشع) در هر سیکل مربوط است. آنتن های کوچک (از نظر الکتریکی) Q بسیار بالایی دارند و بنابراین پهنای باند بسیار کمی دارند.
برای افزایش پهنای باند آنتن های رزونانسی، می توان از روش هایی مانند افزایش ضخامت آنتن، استفاده از زیرلایه های با ضخامت بیشتر (در پچ)، ایجاد شکاف ها (Slot) روی آنتن، یا استفاده از چند تشدیدگر نزدیک به هم استفاده کرد. اما این روش ها معمولا با افزایش ابعاد یا پیچیدگی همراه هستند.
