آنتن باریک باند (Narrowband Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن باریک باند (Narrowband Antenna) :
آنتن باریک باند (Narrowband Antenna) آنتنی است که تنها در یک محدوده فرکانسی کوچک (معمولا با پهنای باند کسری (Fractional Bandwidth) کمتر از ۵٪) عملکرد مطلوب دارد. خارج از این محدوده، امپدانس ورودی، بهره، و الگوی تشعشعی آن به شدت تغییر کرده و کارایی خود را از دست می دهد. اکثر آنتن های رزونانسی مانند دوقطبی نیم موج و آنتن پچ ساده در این دسته قرار می گیرند.
علت باریک باند بودن این آنتن ها، ماهیت رزونانسی آنهاست. آنها در یک فرکانس خاص (یا باند بسیار باریک) تشدید می شوند، یعنی طول الکتریکی آنها با طول موج هماهنگ است. با تغییر فرکانس، طول الکتریکی تغییر کرده و آنتن از حالت تشدید خارج می شود. این باعث می شود که بخش راکتیو امپدانس ورودی افزایش یافته و تطبیق با خط انتقال از بین برود.
آنتن های باریک باند معمولا ضریب کیفیت (Quality Factor - Q) بالایی دارند. رابطه
\[ Q \approx \frac{f_0}{BW} \]نشان می دهد که هر چه Q بالاتر باشد، پهنای باند کمتر است. آنتن های کوچک (از نظر الکتریکی) معمولا Q بسیار بالایی دارند و بنابراین بسیار باریک باند هستند.
با وجود محدودیت پهنای باند، آنتن های باریک باند مزایایی نیز دارند. آنها معمولا ساختار ساده تری دارند، بازده بالایی دارند (چون تلفات کمی دارند)، و بهره خوبی در فرکانس تشدید ارائه می دهند. همچنین برای کاربردهایی که فرکانس کاری ثابت است (مانند گیرنده های FM یا برخی سیستم های راداری)، کاملا مناسب هستند.
برای کاربردهایی که نیاز به پهنای باند بیشتر است، از آنتن های پهن باند (مانند آنتن های لگاریتمی-دوره ای، مارپیچی، یا بوقی) استفاده می شود. انتخاب بین باریک باند و پهن باند به نیازهای خاص هر کاربرد بستگی دارد.
