آنتن ترکیبی (Array Combined Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن ترکیبی (Array Combined Antenna) :
آنتن ترکیبی (Array Combined Antenna) یک اصطلاح کلی است که می تواند به دو مفهوم اشاره داشته باشد. اول، به آنتنی گفته می شود که خود یک عنصر منفرد نیست، بلکه از ترکیب چندین آنتن (به صورت آرایه) برای دستیابی به عملکرد بهتر استفاده می کند. در این مفهوم، هر آنتن ترکیبی در اصل یک آرایه است. دوم، به آنتنی گفته می شود که از ترکیب چندین نوع آنتن مختلف (مثلا یک آنتن مارپیچی و یک آنتن شیاری) در یک ساختار واحد برای دستیابی به چندبانده بودن یا پهنای باند بیشتر استفاده می کند.
در مفهوم اول، آنتن ترکیبی همان آرایه آنتنی است که در موارد قبلی به تفصیل توضیح داده شد. هدف، افزایش بهره، جهت دهی، و قابلیت اسکن پرتو است. نمونه ها شامل آرایه خطی، آرایه صفحه ای، و آرایه دایره ای هستند.
در مفهوم دوم، آنتن ترکیبی یک آنتن هیبریدی است. برای مثال، یک آنتن می تواند شامل یک المان پچ برای یک باند فرکانسی و یک المان دوقطبی چاپی برای باند دیگر باشد که در یک ساختار واحد (روی یک زیرلایه) ترکیب شده اند. این کار باعث صرفه جویی در فضا و کاهش هزینه می شود. نمونه دیگر، آنتن های فراکتالی هستند که با تکرار یک الگو در مقیاس های مختلف، به چندبانده بودن دست می یابند.
طراحی آنتن ترکیبی (هیبریدی) نیازمند دقت بالایی است تا از تزویج متقابل ناخواسته بین المان های مختلف جلوگیری شود. معمولا از شبیه سازی های تمام موج برای بهینه سازی فاصله و آرایش المان ها استفاده می شود.
کاربردهای آنتن ترکیبی (هیبریدی) در دستگاه های چندبانده مانند تلفن های همراه (که باید GSM، UMTS، LTE، Wi-Fi، و GPS را پشتیبانی کنند) بسیار رایج است. این آنتن ها راه حلی فشرده و کارآمد برای پوشش همزمان چندین باند فرکانسی ارائه می دهند.
