آرایه پایان سو (End-Fire Array)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آرایه پایان سو (End-Fire Array) :
آرایه پایان سو (End-Fire Array) نوعی آرایه خطی است که در آن حداکثر تشعشع در راستای محور آرایه (یعنی در جهت خطی که المان ها روی آن چیده شده اند) رخ می دهد. این در مقابل آرایه پهن سو (Broadside Array) است که حداکثر تشعشع در جهت عمود بر محور آرایه است.
برای دستیابی به الگوی پایان سو، باید اختلاف فاز بین المان های مجاور
\[ \beta \]برابر با
\[ -kd \]باشد (علامت بستگی به جهت دارد). در این حالت، امواج حاصل از المان ها در جهت محور (به سمت جلو) هم فاز شده و یکدیگر را تقویت می کنند. یک مثال کلاسیک از آرایه پایان سو، آنتن یاقی-یودا است که در آن المان های هدایت کننده به گونه ای طراحی شده اند که موج را در جهت محور (از بازتابنده به سمت هدایت کننده ها) هدایت کنند.
در عمل، برای بهبود عملکرد آرایه پایان سو، اغلب از المان هایی با الگوی جهت دار (مانند دوقطبی های با بازتابنده) استفاده می شود. همچنین می توان از آرایه های پایان سوی موج رونده (Traveling Wave End-Fire Arrays) مانند آنتن لوزی و آنتن وی نام برد.
بهره یک آرایه پایان سو با طول آرایه نسبت مستقیم دارد. رابطه تقریبی بهره
\[ G \approx \frac{4L}{\lambda} \]است، که
\[ L \]طول آرایه است. این رابطه نشان می دهد که با افزایش طول، بهره به طور خطی افزایش می یابد (در مقایسه با آرایه پهن سو که بهره با مساحت افزایش می یابد).
کاربردهای آرایه پایان سو شامل آنتن های یاقی-یودا (برای دریافت تلویزیون و ارتباطات نقطه به نقطه)، آنتن های موج رونده (لوزی و وی)، و آنتن های مارپیچی در حالت محوری است. این آرایه ها برای کاربردهایی که نصب در یک راستا آسان تر است، مناسب هستند.
