آنتن هورن-بازتابنده (Horn-Reflector Antenna)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
آنتن هورن-بازتابنده (Horn-Reflector Antenna) :
آنتن هورن-بازتابنده (Horn-Reflector Antenna) یک آنتن ترکیبی است که از یک بوق و یک بازتابنده سهموی (یا بخشی از آن) تشکیل شده است. این آنتن در دهه ۱۹۶۰ توسط آزمایشگاه های بل برای ارتباطات مایکروویو نقطه به نقطه و بعدها برای ایستگاه های زمینی ماهواره ای توسعه یافت. طراحی آن ترکیبی از مزایای آنتن بوقی و آنتن بازتابنده است.
در یک آنتن هورن-بازتابنده معمولی، بازتابنده امواج کروی خروجی از بوق را به امواج صفحه ای تبدیل می کند و آنها را در یک جهت مشخص متمرکز می نماید. مزیت این ساختار نسبت به آنتن سهموی با تغذیه مستقیم این است که بوق و بازتابنده یکپارچه هستند و انسداد (Blockage) ناشی از تغذیه و پایه های آن وجود ندارد، که باعث کاهش گلبرگ های فرعی و افزایش بازده می شود.
معروف ترین نمونه این آنتن، آنتن مورد استفاده در ایستگاه های زمینی ماهواره ای اولیه (مثل ایستگاه آندوور) بود. این آنتن ها دارای بهره بسیار بالا (بیش از ۴۰ دسی بل)، پهنای باند وسیع، و نویز بسیار کم (به دلیل گلبرگ های فرعی پایین) بودند. طراحی آنها اجازه می داد که همزمان چندین فرکانس را پوشش دهند.
از دیگر مزایای آنتن هورن-بازتابنده می توان به ایزولاسیون بالای قطبش متقابل و پایداری مکانیکی بالا اشاره کرد. با این حال، این آنتن ها بسیار بزرگ و سنگین هستند و ساخت آنها پیچیده و گران است. امروزه بیشتر برای کاربردهای خاص مانند رادیو تلسکوپ ها و ایستگاه های زمینی با کارایی بالا استفاده می شوند.
آنتن هورن-بازتابنده نمونه ای عالی از ترکیب اصول اپتیکی (بازتابنده) و مایکروویو (بوق) برای دستیابی به عملکرد برتر است. این آنتن به دلیل خلوص الگوی تشعشعی و نویز بسیار کم، در نجوم رادیویی نیز کاربرد داشته است.
