دوقطبی ایده آل (Ideal Dipole)، در فیزیک (Physics)
انواع آنتن ها (Antenna) را در آموزش زیر شرح دادیم :
دوقطبی ایده آل (Ideal Dipole) :
دوقطبی ایده آل یک مدل ریاضی و انتزاعی است که در آن فرض می شود آنتن بینهایت کوچک بوده و جریان آن ثابت است. این همان دوقطبی هرتز است که پیشتر معرفی شد. در بسیاری از منابع، این دو اصطلاح معادل هم به کار می روند. دوقطبی ایده آل به عنوان یک المان جریان نقطه ای در نظر گرفته می شود و مبنای محاسبه میدان های آنتن های بزرگتر با استفاده از انتگرال گیری روی توزیع جریان است.
اگر دوقطبی ایده آل را در مبدأ مختصات در راستای محور
\[ z \]قرار دهیم، پتانسیل برداری مغناطیسی
\[ \vec{A} \]تنها مؤلفه
\[ A_z \]خواهد داشت و از رابطه زیر به دست می آید:
\[ A_z = \frac{\mu_0 I_0 \Delta l}{4\pi r} e^{-jkr} \]سپس با استفاده از روابط
\[ \vec{B} = \nabla \times \vec{A} \]و
\[ \vec{E} = \frac{j}{\omega\mu\epsilon} \nabla \times \vec{B} \]، میدان های الکتریکی و مغناطیسی محاسبه می شوند. این روش پایه ای برای تحلیل آنتن های سیمی است. دوقطبی ایده آل همچنین برای محاسبه بهره جهت دهی (Directivity) آنتن ها به کار می رود، زیرا الگوی آن ساده ترین حالت ممکن را دارد.
بهره جهت دهی یک دوقطبی ایده آل برابر
\[ D = 1.5 \](یا ۱.۷۶ دسی بل) است. این مقدار کمترین بهره ممکن برای یک آنتن تشعشع کننده عملا قابل تحقق است. آنتن های بزرگتر می توانند بهره بالاتری داشته باشند. همچنین این آنتن یک قطبش خطی در راستای محور خود دارد.
